برای یک شبکه ی ساده ی خانگی، حداقل تجهیزات سخت افزاری یک شبکه ی Wi-Fi چیزی به غیر از یک عدد نقطه ی دسترسی و یک عدد کارت شبکه نیست. البته برای شبکه های بزرگتر نیز به نظر نمی رسد به تجهیزات بیشتری احتیاج باشد. شاید تنها فرق این دو شبکه در این باشد که در شبکه های بزرگتر احتمالن نیاز است چند شبکه بیسیم را از طریق کابل و هاب* به یکدیگر متصل کنند تا محدوده ی پوشش شبکه ی مذکور و همچنین تعداد کاربرانش افزایش پیدا کند. همچنین ممکن است نیاز به نقاط دسترسی افزایش پیدا کند.

نقطه دسترسی:
نقطه ی دسترسی یا Accsess point که به اختصار به آن AP گفته می شود دستگاهی است که وظیفه ی آن ارسال و دریافت اطلاعات در برد وسیع می باشد. در واقع کارت شبکه های بیسیم خود نیز می تواند به ارسال و دریافت اطلاعات اقدام نماید( و حتی به این طریق می توان شبکه هایی به نام Ad-hoc ساخت) اما به دلیل برد کم این کارت ها، نیاز به یک دستگاه جانبی به نام AP ها می باشد. در پشت این *دستگاه یک کانکتور RG-45 قرار دارد که از آن می توان به منظور کانفیگ کردن و یا اتصال به یک نقطه ی دسترسی دیگر و یا حتا اتصال به شبکه های کابلی (همان طور که در بالا ذکر شد) استفاده کرد.